KNF-prijs voor de beste film uit de Tiger Shorts selectie van het International Film Festival Rotterdam 2024
Dit jaar bestond de KNF-jury uit Ard Vijn, Ronald Glasbergen en Sebastiaan Khouw. De winnaar was Daphne was a Torso Ending in Leaves van Catriona Gallagher. Het juryrapport:
The members of the KNF Critics Jury saw all 21 Tiger Shorts and choosing a winner wasn’t easy this year. Among us three, we had no less than nine favourites to discuss. Debating the last three took some time as we all had a different personal choice. But rest assured, we are all satisfied with our winner.
Many films were experimental in nature this year, but the winning short managed to use its style to support the story it told. It was also technically accomplished, showing an almost tactile playfulness between analogue and digital formats. And it was an interesting concept, an artistic researching of its subject, moving from a person, to a myth, to art, to objects with everyday use. The techniques used, the images used, are an homage to art in general, and to film specifically.
KNF-prijs voor de beste afstudeerfilm in de NFF studentencompetitie 2024
Dit jaar bestond de KNF-jury uit Hedwig van Driel, Romy van Krieken en Joost Broeren-Huitenga. De winnaar was Januari van Jetske Lieber. Het juryrapport:
De drie genomineerde films raken alle drie aan grote thema’s, maar het uitgangspunt is telkens het kleine en persoonlijke. Voetbal, ludduvuddu, oud en nieuw met je gecompliceerde familie. Maar het lukt ook alle drie de films om navelstaren uit de weg te gaan, om perspectief te houden. Deze drie films, en een aantal andere die net buiten de boot vielen, wisten de balans te vinden – en te behouden – tussen het algemene en het specifieke.
“Film wat je kent” is een oud cliché; vaak zelfs een valkuil. Het hoeft niet te betekenen dat je in je eigen achtertuin filmt, of dat je je moet beperken tot de werkelijkheid. De drie genomineerde films weten hun onderwerp te relativeren, in context te plaatsen.
Daarnaast maakten ze ook indruk door het optimaal benutten van de filmische elementen. En in de korte speeltijd toch een volledige spanningsboog op te bouwen door een doordachte structuur. Ze hebben alle drie oog voor veelzeggende details en rake typeringen van mensen.
Uiteindelijk moet er dan toch één de winnaar worden. Het was geen makkelijke keuze, maar de winnende film won ons voor zich door de professionele indruk in combinatie met de hoeveelheid goed getroffen details. Het kan in een klein hoekje zitten. Of, in dit geval, in een krentenbol. De winnaar is: Januari!
KNF-prijs voor de beste première op het Nederlands Film Festival 2024
Dit jaar bestond de KNF-jury uit Niels van Arkel (Film Totaal), Ronald P. Glasbergen (Vandaag en Morgen, Screen Anarchy) en Jaap-Harm de Jong (Nederlands Dagblad). Het juryrapport:
De jury had de keuze uit vijftien lange films in totaal. Negen speelfilms en zes documentaires, die allen hun Nederlandse première op het Nederlands Film Festival beleven. Hoewel de jury niet bij de selectie van de vijftien films betrokken was, staan de films, voor de jury, bijna allemaal symbool voor een trend die we al een tijdje bespeuren in de Nederlandse filmindustrie: het zijn bijzondere, introspectieve, verhalen die zich goed laten vertellen op film.
Eigenlijk zijn alle makers in deze competitie daar op hun manier toe in staat gebleken. In Dwars legt Katelijne Langezaal haar eigen verhaal op bijzondere wijze op film vast en in Het boek van alle dingen wordt het bronmateriaal op een originele wijze gecombineerd met het eigen geluid van maker Ineke Houtman. Dit zijn slechts enkele voorbeelden van films die uiteindelijk niet genomineerd zijn, maar die wel iets zeggen over dit filmjaar.
De drie genomineerde films besteden ieder op hun eigen manier aandacht aan hoe gecompliceerd menselijke relaties kunnen zijn. Liefde en genegenheid enerzijds en onvermogen en onbegrip anderzijds wisselen elkaar af.
Een gedeeld en grotendeels in stilzwijgen gehuld Indisch verleden van grootouders en kleinkinderen zien we terug in de documentaire Tussen Wal en Schip. En ook dat dat verleden slechts toekomst heeft als echt gesproken én geluisterd gaat worden.
Hoe het vreemde, het onbekende, ons leven soms kan opschudden en daarmee naast pijn, ook soms moeilijk te verdragen schoonheid kan veroorzaken, laat Torch Song zien. Het raakt daarmee in spel, beeld, geluid en songs, aan de essentie van wat cinema kan zijn.
Het vinden van een delicate balans tussen vasthouden en loslaten zagen we terug in het knap geacteerde Witte Flits. Hoe ga je ieder op zoek naar een eigen weg, maar dan zo dat je elkaar geen pijn doet? Een zelfgekozen levenseinde vraagt veel van alle betrokkenen.
De jury heeft gekozen voor een film die zich evenals zijn hoofdpersonen niet direct gewonnen geeft. De film overtuigt doordat de filmische vertelling een knap contrapunt krijgt in vorm en muziek en die zo de kijker tot het einde toe geboeid meeneemt. De prijs voor de Nederlandse Filmkritiek gaat naar: Torch Song van Jeroen Houben.